European Accessibility Act - ustawa dla sektora prywatnego uchwalona w Polsce

W kwietniu 2024 roku Sejm uchwalił ustawę implementującą European Accessibility Act do polskiego prawa. Po raz pierwszy wymogi dostępności cyfrowej objęły sektor prywatny. Przepisy zaczną obowiązywać od 28 czerwca 2025 roku.

Polska ustawa wdrażająca EAA

26 kwietnia 2024 roku Sejm uchwalił ustawę "o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze", która implementuje do polskiego prawa dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/882 z 17 kwietnia 2019 roku - tzw. European Accessibility Act (EAA). Prezydent podpisał ustawę 9 maja 2024 roku.

Przepisy wejdą w życie 28 czerwca 2025 roku. To data graniczna, od której podmioty gospodarcze objęte ustawą będą zobowiązane do oferowania produktów i świadczenia usług zgodnych z wymogami dostępności. Polska miała obowiązek wdrożyć dyrektywę do swojego porządku prawnego już do 28 czerwca 2022 roku, jednak proces legislacyjny uległ znacznemu opóźnieniu.

Kogo obowiązuje ustawa o EAA?

Ustawa dotyczy podmiotów gospodarczych działających na terenie Polski - zarówno polskich firm, jak i zagranicznych przedsiębiorców oferujących produkty lub usługi konsumentom w naszym kraju. Obowiązki nakładane są na producentów, importerów, dystrybutorów oraz usługodawców.

Kluczowe: ustawa obejmuje wyłącznie sektor prywatny świadczący usługi dla konsumentów (model B2C). Podmioty publiczne - urzędy, administracja rządowa i samorządowa - nadal podlegają ustawie z 2019 roku o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.

Istotne wyłączenie dotyczy mikroprzedsiębiorstw świadczących usługi - firmy zatrudniające mniej niż 10 osób i osiągające roczny obrót nieprzekraczający 2 milionów euro są zwolnione z obowiązku zapewnienia dostępności usług. Zwolnienie to nie ma jednak charakteru absolutnego - mikroprzedsiębiorstwa muszą informować konsumentów, jeśli ich usługa nie jest dostępna.

Które produkty i usługi objęte ustawą?

Ustawa precyzyjnie określa katalog produktów i usług podlegających wymogom dostępności. Wśród produktów znajdują się systemy sprzętu komputerowego ogólnego przeznaczenia wraz z systemami operacyjnymi, smartfony i tablety, czytniki e-booków, terminale samoobsługowe (bankomaty, biletomaty, automaty odprawy, terminale płatnicze) oraz konsumenckie urządzenia końcowe do usług telekomunikacyjnych i audiowizualnych.

Katalog usług obejmuje usługi telekomunikacyjne, usługi dostępu do audiowizualnych usług medialnych, niektóre elementy usług transportu lotniczego, kolejowego, wodnego i autobusowego pasażerów, usługi bankowości detalicznej, usługi handlu elektronicznego oraz usługi rozpowszechniania książek elektronicznych.

Kluczowe różnice między EAA a ustawą z 2019 roku

Ustawa z 2019 roku o dostępności cyfrowej dotyczy wyłącznie podmiotów publicznych - stron internetowych i aplikacji mobilnych urzędów, instytucji administracji rządowej i samorządowej, uczelni publicznych oraz sądów. EAA rozszerza obowiązki dostępności na sektor prywatny.

Druga fundamentalna różnica dotyczy zakresu przedmiotowego. Ustawa z 2019 roku koncentruje się na dostępności cyfrowej - stronach WWW i aplikacjach mobilnych. EAA wykracza znacznie poza środowisko cyfrowe, obejmując również produkty fizyczne: bankomaty, automaty biletowe, terminale płatnicze, czytniki e-booków i inny sprzęt elektroniczny.

Różni się również standard techniczny. Ustawa z 2019 roku wymaga zgodności z WCAG 2.1 na poziomie AA. EAA również odwołuje się do WCAG 2.1 AA dla treści cyfrowych, ale dodatkowo określa szczegółowe wymagania funkcjonalne dla produktów fizycznych - dotyczące interfejsów, sygnałów dźwiękowych, obsługi dotykowej czy komunikacji głosowej.

Nadzór i sankcje

Nadzór nad przestrzeganiem ustawy będą sprawować różne organy w zależności od sektora - Prezes Zarządu PFRON jako główny organ koordynujący, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dla usług telekomunikacyjnych, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz organy celne.

Ustawa przewiduje kary pieniężne za niespełnienie wymogów dostępności - do 10-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedni, ale nie więcej niż 10% obrotu w roku poprzedzającym nałożenie kary. Konsumenci będą mogli składać skargi na brak dostępności produktu lub usługi oraz dochodzić swoich praw przed sądami powszechnymi.